குமாரவடிவேல் குருபரன் | K. Guruparan

Full text of my letter of resignation from the post of Senior Lecturer in Law, University of Jaffna (in English and Tamil)


(Note: The University Grants Commission and the University of Jaffna last year banned me from engaging in legal practice. The ban was triggered by the Sri Lankan Army who did not like me appearing as Counsel in the Navatkuli Disappearances Habeas Corpus applications. The UGC later extended the ban to all academics.)

Department of Law,

University of Jaffna


The Competent Authority

University of Jaffna





Resignation from the Post of Senior Lecturer in Law

I write to give notice of resignation from the post of Senior Lecturer of the Department of Law, University of Jaffna. I write this letter with utmost pain and sadness given the circumstances that have forced me to take this decision.

I am compelled to resign from my post because of the the ban imposed on me by the Council of the University of Jaffna to engage in private legal practice, a decision taken at the 441st meeting of the Council on 09.11.2019.

I was not consulted by the Council prior to the ban, in violation of fundamental principles of natural justice and fairness. The decision of the Council in my view constitutes an abject surrender of the autonomy that this University holds in trust for the benefit of its academic staff vide their academic freedom, a freedom that is quintessential to the proper functioning of any university.

As you are aware on 23.12.2019 I filed a Fundamental Rights Petition in the Supreme Court challenging the decision of the Council and that of the University Grants Commission which it purportedly relied on (Fundamental Rights Application Case Number SC/FR/498/2019). The matter is still pending before the Supreme Court for grant of leave to proceed and interim order.  For close to eight months now I have been waiting with the hope that the Supreme Court will take up my case, but for reasons beyond my control the matter could not be taken up yet. Sadly, I have run out of patience. I wish for certainty in what I do. It is now time for me to take a firm decision and hence this letter of resignation.

Sir, I joined this University because I was interested in teaching, learning, scholarly research and in promoting and contributing to a public understanding of law and justice. When I completed my undergraduate degree in law, I was split between two persuasions – the teaching of law and the advocacy of law. I decided to give preference to the former with the hope that I will not have to completely forego the latter. As a law student who frequented Hulftsdorp during my undergraduate days I was convinced that an understanding of how the law was practiced – the law as it lived – was important to a deeper and proper contextual understanding of law. I hesitate to use the word ‘practical knowledge’ in describing the utility of an understanding law in practice as I believe that it is wrong to dichotomise practice and theory in legal education. It is for this reason that within two weeks of joining the University of Jaffna as a permanent lecturer in 2010 I wrote to the Council and sought permission to engage in practice without affecting my duties as an academic. The Council gave me that permission. I understood the permission granted to me as part and parcel of my contract with the University. In my close to a decade of teaching and learning I am most certainly convinced that my engagement in practice has enhanced my appreciation and understanding of the law in myriad ways. My time in practice has also helped define my research agenda and my public engagements in furthering a public understanding of law and justice. That this engagement has been robbed from me strikes at the very heart of my role as a teacher of law.

Sir, I have also found my practice to provide me with personal satisfaction of being able to contribute in my own small way to the betterment of lives of those who have sought my service and to the upholding of moral values that I consider important. These engagements have given what I would describe as ‘feel-good’ moments that have been important to keep my interest in law alive. Moments like when I appeared seeking the permission of court for aborting the foetus of a 13 year old girl who had been raped by her neighbour, challenging the arbitrary closing of a drainage system in the name of development, challenging the conduct of a private company for oil spillage leading to a mass environmental crisis, challenging the ban on the right to memory in a post-war context, challenging restrictions on the freedom of expression and association and challenging the State to respond to the grievances of two fathers and a mother searching for their missing children for more than two decades. I have described these as ‘feel-good moments’ because they were important for me to sustain an interest in law as an instrument of social change. I cannot continue my work as a law teacher whilst being barred from this social engagement that I have had with the law – something that I consider as being an inseparable part of the profile of an engaged academic.

Sir, as my colleagues in the Faculty Board of Arts and Senate are aware, I have in my engagement with the governance of the University always acted in furthering academic freedom and autonomy. This is not an interest that I have developed in the last year or so after the imposition of the ban on me, but an interest with which I entered the University of Jaffna, a space that I had known ever since I became a conscious human being, given my father’s long association with it. I joined the University being aware of the central place that it enjoys in a community that values social mobility via education. I joined this University in particular as opposed to any other law teaching Universities in the country, wanting to make a contribution to the upliftment to the University that has a crucial role to play in bettering the lives of the community that I grew up in and the country it serves. I have always pushed for greater transparency, rule of law and good governance in the running of the University.

Sir permit to say that, in my limited experience, the track record of my University in upholding the rule of law, good governance, academic freedom and basic norms of dignity has been bitterly disappointing. I wish not to dwell on this in any further detail in this letter, but permit me to add a word of caution that I worry that the University is run by interests that are largely self-serving and have nothing to do with the founding motto of the University – ‘மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு’ (discernment is wisdom). It is a very sad state of affairs that will continue to be a challenge to attracting good talent and retaining whatever talent that is left in the University.

In conclusion, given the ban on my legal practice, for reasons laid out in detail above, I have come to the conclusion that I no longer can serve as a legal academic with this University without feeling most fundamentally constrained. Just to make it clear, I am not leaving the university because legal practice will be more financially rewarding. If I had thought so I would have chosen a full-time career as a practitioner 10 years ago, when I took oaths as an attorney-at-law. My first love will always be teaching but I will not agree to be constrained merely to a classroom.  

Please be rest assured that I will seek to re-join the University in the event of the Supreme Court ruling in my favour in the interim and/or final hearing of my case. My primary interest shall continue to be in teaching, and I will come back to the University of Jaffna, whenever I can do so with my independence, dignity and autonomy intact.

I shall continue to support my colleagues in the Department of Law in whatever way I can in being able to continue to carry out the basic functions of teaching and learning. I will also strive to complete the curriculum revision work that I have given leadership to over the last 18 months, including the introduction of clinical legal education, prior to my resignation taking effect three months from today.

Thank you

Dr. K. Guruparan



யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகம் 


தகுதி வாய்ந்த அதிகாரி 

யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகம் 



தலைவர், சட்டத்துறை 


முதுநிலை விரிவுரையாளர் பதவியை துறத்தல் தொடர்பாக 

யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத்தின் சட்டத்துறை முதுநிலை விரிவுரையாளர் பதவியில் இருந்து விலகுவதற்காக அறிவித்தலை வழங்கும் நோக்கில் இந்த மடலை வரைகிறேன். நான் இம்முடிவை எடுக்க நேர்ந்த நிர்ப்பந்திக்கப்பட்ட சூழ்நிலைகளால் இம்மடலை மிகுந்த மன வேதனையுடனும் வலியோடும் எழுதுகின்றேன்.

நான் இப்பதவியை துறப்பதற்கு தள்ளப்பட்டமைக்கான காரணம் இப்பல்கலைக்கழகத்தின் பேரவையால் 09.11.2019 அன்று தனது 441ஆவது கூட்டத்தில் என்னை சட்டத்தொழிலில் ஈடுபட தடை செய்து வந்த தீர்ப்பினாலாகும். 

இந்த தடைக்கு முன்பதாக பேரவை என்னிடம் இவ்விடயம் தொடர்பில் ஆலோசிக்கவில்லை என்பது நீதி மற்றும் நியாயவாத கோட்பாடுகளுக்கு முரணானது. என்னைப் பொறுத்தவரையில் மேற்குறித்த பேரவையின் முடிவானது பல்கலைக்கழகத்தின் முறையான இயங்குகைக்கு அடிப்படையான பல்கலைக்கழக ஆசிரியர்களின் புலமைத்துவ சுதந்திரத்தை காப்பாற்றுவதற்காக பல்கலைக்கழகத்திற்கு வழங்கப்பட்டுள்ள நிறுவன சுயாட்சியை தாரை வார்த்துக் கொடுத்த செயலாகும்.  

23.12.2019 அன்று மேற்குறித்த பேரவையின் முடிவுக்கு எதிராகவும் அது தங்கி நின்ற பல்கலைக்கழக மானிய ஆணைக்குழுவின் முடிவிற்கு எதிராகவும் நான் உயர் நீதிமன்றில் அடிப்படை உரிமை மீறல் வழக்கொன்றை தாக்கல் செய்துள்ளேன் என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள். மேற்படி வழக்கானது வழக்கை விசாரணைக்கு எடுப்பதற்கான முடிவு தொடர்பிலும் இடைக்காலக் கட்டளைகள் தொடர்பிலும்  இன்னும் நிலுவையில் உள்ளது. ஏறத்தாழ எட்டு மாதங்களாக எனது வழக்கை உயர் நீதிமன்றம் விவாதத்திற்காக எடுத்துக் கொள்ளும் என்ற நம்பிக்கையில் காத்திருக்கிறேன். எனது கட்டுப்பாட்டிற்கு மீறிய காரணங்களினால் அது இன்னும் கை கூடவில்லை. துரதிட்டவசமாக நான் பொறுமை இழந்து வருகிறேன். நான் செய்வது தொடர்பில் ஒரு நிச்சயத்தன்மையை விரும்புகிறேன். தீர்க்கமான முடிவொன்றை எடுப்பதற்கான காலம் வந்துவிட்டதால் இந்த கடிதத்தை அனுப்ப வேண்டி வந்தது.  

ஐயா, கற்றல், கற்பித்தல், புலமைத்துவ ஆராய்ச்சி மற்றும் சட்டம் மற்றும் நீதி தொடர்பிலான பொது மக்களின் விளங்கிக்கொள்ளலை சாத்தியப்படுத்தல் போன்ற விடயங்களில் எனக்கு இருந்த ஆர்வம் காரணமாக நான் இந்த பல்கலைக்கழகத்தில் இணைந்தேன். எனது சட்டமானி பட்டப்படிப்பை நிறைவு செய்ததன் பின்னர் எனது இரண்டு ஈடுபாடுகள் தொடர்பில் நான் முடிவெடுக்க வேண்டியிருந்தது. ஒன்று சட்டத்தை கற்பித்தல் இன்னொன்று சட்டத்தை உரைத்தல். இரண்டாவதாக சொல்லப்பட்ட ஆர்வத்தை முழுமையாக கைவிட வேண்டிய சூழல் வராது என்ற நம்பிக்கையில் நான் முந்தைய ஆர்வத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து இந்த பல்கலைக்கழகத்தில் சேர்ந்தேன். 

ஒரு சட்ட மாணவனாக இருந்த காலப் பகுதியில் இந்த நாட்டின் மேனிலை நீதிமன்றங்களில் வழக்குகளை பார்க்க நான் செல்வதுண்டு. அந்த அனுபவத்தின் வழியாக சட்டம் எங்ஙனம் பயிலப்படுகின்றது என்பது – சட்டம் எப்படி வாழ்கின்றது என்பது – சட்டத்தை அதன் சூழமைவிலும் ஆழமாகவும் விளங்கி கொள்ள அவசியமானது என நான் கருதினேன். இதனை நான் ‘நடைமுறை சார் அறிவின்’ பாற்பட்டது என விளிக்க தயங்குகிறேன். சட்டக் கல்வியில் அறிமுறையையும் செயன்முறையையும் இரு துருவப்படுத்திப் பார்ப்பதில் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை. 

இந்த காரணத்தினால் தான் 2011இல் நிரந்தர ஆசிரியர் நியமனம் கிடைத்து இரண்டு வாரத்துக்குள்ளேயே எனது ஆசிரிய பணிக்கு இடையூறு இல்லாமல் பேரவைக்கு சட்டத்தொழிலில் ஈடுபடுவதற்கான அனுமதியை நான் கோரினேன். பேரவை அந்த அனுமதியை எனக்கு வழங்கியது. எனது விளங்கிக்கொள்ளலில் எனக்கும் பல்கலைக்கழகத்திற்கும் இடையேயான ஒப்பந்தத்தில் அதுவும் ஒரு பகுதி. ஒரு தசாப்தத்தை நெருங்கிய எனது கற்றல் கற்பித்தல் செயற்பாடுகளில் சட்டத் தொழிலில் ஈடுபடுவதானதுசட்டம் தொடர்பிலான எனது விளங்கிக்கொள்ளலை பல வழிகளில் விரிவுபடுத்தியு ள்ளது. எனது சட்டத் தொழிலாற்றுகை எனது ஆய்வுப் புலத்திலும் சட்டம், நீதி தொடர்பிலான பொது மக்களின் விளங்கிக் கொள்ளலை பரவலாக்கும் எனது செயற்பாட்டிலும் நேரடியான தாக்கத்தை செலுத்தியுள்ளது. இந்த ஊடாட்டம் என்னிடமிருந்து தட்டிப் பறிக்கப்பட்டுள்ளமையானது சட்ட ஆசிரியராக எனது வகிபாகத்தை அடிப்படையில் சீர்குலைக்கின்றது. 

ஐயா, சட்டத் தொழிலில் பங்குபற்ற எனக்கு கிடைத்த வாய்ப்பானது சிறு சிறு வழிகளில் எனது சேவையை நாடி வந்தவர்களது வாழ்க்கையில் ஒரு முன்னேற்றத்தை ஏற்படுத்தவும் நான் முக்கியமானதாக கருதும் அறக் கோட்ப்பாடுகளை நிலைநாட்டுவதற்கும் எனக்கு வாய்ப்பளித்திருந்தது. சட்டத்தில் எனது ஆர்வத்தை தக்க வைத்துக் கொள்ள இந்த ‘திருப்தி’ எனக்கு தேவையாக இருந்தது. அயல்வீட்டுக்காரரால் பாலியல் வன்புணர்வுக்கு உட்படுத்தப்பட்டு கருக்கலைப்பு செய்ய விரும்பிய 13 வயது பெண் பிள்ளையின் வழக்கு, அபிவிருத்திக்காக கால்வாயை மூடியமையை எதிர்த்த வழக்கு, தனியார் கம்பனி ஒன்று கழிவொயிலை வெளியேற்றி சூழலை மாசடைய செய்தமையை எதிர்த்த வழக்கு, போருக்கு பிந்திய சூழலில் நினைவு கூறுவதற்கான உரிமையை நிலைநாட்டும் வழக்குகள், பேச்சு மற்றும் ஒன்று கூடும் சுதந்திரத்திற்கு எதிரான தடைகளுக்கு எதிரான வழக்குகள் மற்றும் இரண்டு தசாப்தங்களாக தமது பிள்ளைகளை தேடும் இரண்டு தாயமாரினதும் ஒரு தந்தையினதும் வழக்கு என்பன எனக்கு இந்த திருப்தியை தந்த சந்தர்ப்பங்கள். சட்டத்த்தினூடு நான் செய்யும் சமூக ஊடாட்டம் என்னைப் பொறுத்த வரையில் சமூக கரிசனையுள்ள பல்கலைக்கழக ஆசிரியனின் பணிகளில் ஒன்று.  சட்டத்தொழில் மூலம் எனக்கிருந்த சமூக ஊடாட்டத்தில் இருந்து துண்டிக்கப்பட்டவனாக என்னால் எனது சட்ட ஆசிரியர் தொழிலை செய்ய முடியாது.  

பல்கலைக்கழகத்தின் சுயாதீனம், புலமைத்துவ சுதந்திரத்தை பாதுகாத்தல் என்ற விடயங்களை முன்னிறுத்திய எனது செயற்பாடுகள் தொடர்பில் கலைப்பீட சபையிலும், மூதவையிலும் என்னோடு பணியாற்றியவர்கள் அறிவார்கள். இது எனக்கு ஏற்படுத்தப்பட்ட தடையின் பின்னர் புதிதாக நான் கண்டுபிடித்த ஆர்வமல்ல. எனது தந்தை இந்த பல்கலைக்கழகத்தோடு வைத்திருந்த நீண்ட கால நெருக்கத்தால் அந்த வெளியோடு நீண்ட கால பரிச்சயமுள்ளவன் என்ற வகையில் இந்த பல்கலைக்கழகத்தில் நுழைந்ததே இந்த ஆர்வத்தோடு தான். கல்வி வழியே சமூக முன்னேற்றம் காணும் அவாவை கொண்ட சமூகத்தில் இந்த பல்கலைக்கழகத்தின் மிகவும் முக்கியமான வகி பாத்திரத்தை அறிந்தே இந்த நாட்டின் மற்றைய சட்டம் போதிக்கும் பல்கலைக்கழகங்களில் சேராது இந்த பல்கலைக்கழகத்தில் நான் என்னை இணைத்துக் கொண்டேன். நான் வளர்ந்த சமூகத்திற்கும் இந்த நாட்டிற்கும் இந்த பல்கலைக்கழகம் ஆற்றக் கூடிய பணிகளை அதன் வகிபாத்திரம் சார்ந்த ஒரு புரிதலோடு இந்த பல்கலைக்கழகத்தில் பணியாற்றும் எண்ணத்தோடு நான் என்னை இணைத்துக் கொண்டேன். அந்த வகையில் தான் நான் எப்போதும் இந்த பல்கலைக்கழகத்தில்  வெளிப்படைத்தன்மைக்கும், சட்டத்தின் ஆட்சிக்கும், நல்லாட்சிக்கும் குரல் கொடுத்துள்ளேன்.    

ஐயா, எனது குறுகிய கால அனுபவத்தில் இந்த பல்கலைக்கழகம்  சட்டத்தின் ஆட்சிக்குட்படாத, நல்லாட்சி தத்துவங்களை பின்பற்ற தெரியாத, புலமைத்துவ சுதந்திரம் தொடர்பில் கரிசனை இல்லாத, அடிப்படை சுயமரியாதை விழுமியங்களை கூட மதிக்காத  ஓர் இடமாகவே எனக்கு தெரிகின்றது என்பதை கூற எனக்கு அனுமதி தாருங்கள். இது தொடர்பில் இந்த மடலில் விரிவாக பேசுவதை தவிர்க்கிறேன். ஆனால் ஒன்றை மட்டும் கூற அனுமதியுங்கள்: தம்மை உயர்த்தும் நோக்கமன்றி வேறொன்றையும் அறியாத சுயநல நிகழ்ச்சி நிரல்களின் வலைப்பின்னல்களுக்குள் இந்த பல்கலைக்கழகம் தள்ளாடுகிறது.  ‘மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு’ என்ற மகுடவாசத்திற்கும் இந்த பல்கலைக்கழகத்திற்கும் சம்பந்தம் இல்லை. இந்த நிலையானது பல்கலைக்கழகத்தை நல்லாசிரியர்களை தன்னிடத்து தக்கவைத்திருக்கவும் விடாது நல்லாசிரியர்களை ஈர்க்கவும் தவறும்.  

முடிவாக, மேல்சொன்ன காரணங்களுக்காக, சட்டத் தொழிலில் ஈடுபட என் மீது விதிக்கப்பட்ட தடை காரணமாக இந்த மிக அடிப்படையான மட்டுப்படுத்தலோடு என்னால் சட்ட ஆசிரியராக இந்த பல்கலைக்கழகத்தில் கருமமாற்ற முடியாது. நான் சட்ட ஆசியர் தொழிலை துறப்பதற்கு காரணம் சட்டத்தொழிலில் கூடுதல் வருமானம் காணலாம் என்பதற்காகவல்ல என்பதை கூறி வைக்க விரும்புகிறேன்.. அது தான் பிரதானம் என்றால் சட்டத்தரணியாக சத்தியப்பிரமாணம் எடுத்த 2010யிலேயே அந்த முடிவை எடுத்திருப்பேன்.  கற்பித்தலே எனது முதல் காதலாக தொடர்ந்து இருக்கும். ஆனால் அதற்காக என்னை ஒரு வகுப்பறையில் பூட்டி வைக்க அனுமதிக்க மாட்டேன்.   

உயர்நீதிர்மன்றினால் நான் கோரும் இடைக்காலக் கட்டளை வழங்கப்பட்டாலோ அல்லது இறுதி விசாரணையில் என் சார்பில் தீர்க்கப்பட்டாலோ நான் மீள இந்த பல்கலைக்கழகத்தில் உள்நுழைய முயற்சிப்பேன். எனது பிரதான ஆர்வம் கற்பித்தலாகவே தொடர்ந்தும் இருக்கும். எனது சுதந்திரம், சுயமரியாதை, தனித்துவம் மதிக்கப்படும் யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கத்திற்கு மீளத் திரும்ப எப்பொழுதும் தயாராகவே இருப்பேன். 

சட்டத்துறையில் எனது சகாக்களுக்கு உதவியாக எப்பொழுதும் இருப்பேன் என்றும் சட்டத்துறையின் கற்றல் கற்பித்தலுக்கு உறுதுணையாக என்னால் செய்ய முடிந்தவற்றை செய்வேன் என்றும் உறுதி கூறுகிறேன். நான் கடந்த 18 மாதங்களாக தலைமைத்துவம் வழங்கும் தொழில் சார் கல்வி போதனையை உள்வாங்கும் பாடவிதான மறுசீரமைப்பு முயற்சியை  எனது பதவி துறப்பு அமுலுக்கு வரும் இன்றில் இருந்து மூன்று மாதங்களுக்குள் செய்து முடிக்க முயற்சிப்பேன் எனவும் உறுதி கூறுகிறேன். 


கலாநிதி. கு. குருபரன்